Kiedy jest dokładnie tak, jak powinno.

Nie najlepiej wystartowałem w tym sezonie, ale trzeba mi wybaczyć. Pożegnania naprawdę nie są łatwe, radość z krótkiej wizyty rodziny też trawiła świadomość pożegnania. No i pralka mi się zepsuła! Brakuje tylko, żeby mi pies zdechł. Także tego... Każdy by marudził.

Wiecie, to jest już szósty raz. Gdzieś po drodze udoskonalałem się w sztuce przechodzenia do porządku z tymi wszystkimi uczuciami. Obowiązki strasznie w tym pomagają, a mam ich sporo. 

Daj mi Boże, żebym mógł spędzić w siodle choćby tyle samo godzin, co rok wstecz, a może więcej? Więcej byłoby wskazane, jeśli mogę naciągać na choje dary. Póki co Trek i Canyon kimają w najlepsze w swoich śpiworkach. Cholera, takie torby rowerowe to ułatwiają życie! Stoją teraz oparte o kanapę, na środku salonu prawie i wcale w niczym nie przeszkadzają i nie ufajdają nic. Dobra rzecz! 

I sprzęt nurkowy odświeżymy! Dostałem pozwolenie na wydanie trochę armatorskiej kasiorki na nowiutkie butle nurkowe Faber. Alora! Będzie bezpieczniej. A jakie skarby "odkryłem"! Z tym cudzysłowem to celowo, bo wiedząc, że mam, przyjrzałem się w końcu latarkom nurkowym, jakie posiadam na pokładzie i teraz, w końcu, kiedy wiem więcej, niż poprzednio - szczena na podłodze. Będzie nur nocą, jak nic! W ogóle... Każdy sezon był inny. Ale ten ma szansę zapisać się, jako najbardziej wymagający. Wypływamy bowiem z naszej bazy, która z tą chwilą przestanie nią być. I wypływamy daleko i na długo... Czekają nas nowe akweny, zupełnie nowe porty, inni ludzie i nic pewnego. To będzie przygoda pełnym ryjem - że tak to ujmę. Odbędziemy długi, ciekawy rejs...

I tak, z całą pewnością zmęczy mnie ten sezon bardziej, niż poprzedni. Brak bazy da mi popalić. Wszystko non stop na pokładzie, zero znanego wsparcia technicznego, zero stałej ekipy, z którą można po pracy wyskoczyć na piwo - to wszystko też męczy, w pewien perfidny sposób. A w między czasie trzeba się jeszcze ożenić! 

To będzie cholernie ciekawy rejs. Rejs, który czuję, że potrwa znaczną część "Sezonu Szóstego".

I na sam koniec - pralka działa. NAPRAWIŁEM! A co!

Dobranoc!

Kiedy nie jest tak samo.

Bywałem "na stoczni" nie raz. Kiedy byłem tam ostatnim razem, powstał wpis o stoczniowaniu.

Moja głowa ma tendencję do porównywania rzeczy i od razu wyłapuje, kiedy są one nawet minimalnie gorsze. 

To może być wielki problem, kiedy ma się za sobą bardzo udany rok.

Aż kusi, żeby napisać, że czuję strach przed tym, który właśnie się zaczyna, właśnie dlatego, że wiem, jak dobry musiałby być. Nikt nie lubi rozczarowań, a póki co rzeczy na pokładzie nie układają się najlepiej. 

Bałagan w przygotowaniach do sezonu ciąży na mnie, jak zbędne kilogramy na otyłej lasce. Niby jest fajna, ale patrzy w lustro i wie, że mogłoby być lepiej.

Mam takie perfidne wrażenie, że czas się skończy, a lista napraw z mojego zeszłorocznego raportu stopi się niewystarczająco. A jachty też potrafią zaskoczyć - mi na przykład wysiadła pompa odsysająca wodę w pralce. Parząc ogólnie - mała pierdoła. Ale jeśli ktoś był na jachcie, na którym obecnie się znajduję, ten wie, jak mało miejsca przewidziano na niektóre rzeczy i jak jednorazowo większość z nich zamontowano. Także takiej pralki może nie dać się wyjąć z jej wnęki, a wtedy nie dostanę się do jej tylnej obudowy, a także do górnej, a właśnie tamtędy trzeba się do zepsutej pompy dostać. I co? I dupa. I naprawdę dupa, bo właśnie zmierzyłem, że korytarz jest o jeden centymetr za wąski... Będzie zabawa!

Także mając w głowie wygładzoną wizję zeszłego okresu przed sezonem, zaczynam czuć nieprzyjemne uczucie strachu o obecny. Bo ani nie mamy zamówionej stoczni, ani czasu, ani miejsca... A wspominałem, że zamierzamy stoczniowe przygody odbyć we Włoszech? To psuje mi humor jeszcze bardziej. Bo to cholerne nieroby są...

A to jest cholerna pralka. O!

5.10

Tyle razy właziłem w Velebit, z rowerem i bez, tyle razy widziałem wspinaczy, raz nawet dzwoniłem po pogotowie górskie, kiedy usłyszałem wołanie o pomoc jednego z nich. Znam nawet dziewczynę z GSS Velebit, która wspinała się po niego i zjeżdżała z z nim na dół mówiąc, że ma się zachowywać jak facet, a nie jęczeć o papierosa. Tyle razy wydawało mi się, że to może być coś dla mnie, ale jakoś nigdy po wspinaczkę nie sięgałem. A szkoda. Dziś pierwszy raz byłem na profesjonalnej ściance wspinaczkowej i spodobało mi się. Czyli miałem rację, ale dlaczego tak późno?

Wspinaczka jest, jak nurkowanie. Trzeba się skupić na sprzęcie i troszczyć o partnera. O partnerkę. 

O Narzeczoną! I, tak samo, jak w nurkowaniu, można zejść na pięć metrów i oglądać rybki w metropolii rafy koralowej, albo można iść na wrak leżący znacznie głębiej. 

I przez dwie godziny nie widziałem nikogo brzydkiego! Estetyczny to sport. 

Także, jeśli kiedykolwiek myślałeś o wybraniu się na ściankę - zrób to. 

Here we go again!

Tyle razy powtarzałem sobie, że nie zrobię już "rowerowego" z mojego mieszkania. Koniec z serwisem w pokoju, magazynem, śmietnikiem i w ogóle z całym tym burdelem, jaki to wszystko tworzy. 

Niestety możliwości są ograniczone, podobnie, jak czas, a zakres prac szeroki. Mamy więc ładny burdel... 

Jakby moich rowerowych gratów było mało to jeszcze piętrzą się graty do roweru dziadka mojej Bejbe, któremu obiecałem wsadzić kupę nowego sprzętu w starą maszynę, żeby już mu tak młodzież nie odjeżdżała na spacerówkach. Ale to wciąż nie koniec, bo na początku tygodnia zaśpiewała mi "żegnajcie nam dziś hiszpańskie dziewczyny..." moja Hiszpańska Dziewczyna i wszystko to, co miałem w bagażniku tego dzielnego Seata znalazło się teraz nie gdzie indziej, jak właśnie w tym słodkim burdelu, który w normalnych warunkach nazywam domem. 

Ani ja, ani moja Bejbe nie przepadamy za bałaganem, łącząc to jeszcze ze świadomością, że lada chwila wyjeżdżam na jacht, atmosfera robi się jeszcze gęstsza. Aż mnie czasem szlag trafia, zwłaszcza w chwilach, kiedy coś się pierdzieli, jak na przykład nie mają w sklepie odpowiedniej długości szprych, ja nie potrafię liczyć i zamawiam coś kompletnie po Wuju Władychu, albo inne tego typu lipne przygody, przez które mam ochotę podpalić to wszystko w pizdu. Ale to może nie najlepszy pomysł jest, bo gdzieś muszę przecież mieć ten niby swój dom. 

Masakra... Bo tak pracuję przy rowerze, sprzątam po pracy, a burdel i tak zostaje... Wszystko to i jeszcze kilka innych rzeczy przypomina mi o tym, że za chwilę wyjeżdżam. Także here I go again... 

Pamiętam wciąż, jak zmęczony liczyłem dni do powrotu do domu, a teraz, chyba tak samo zmęczony, choć sam nie wiem czym, odliczam uciekające dni do powrotu na pokład, gdzie o odpoczynku nie będzie mowy przez długi, długi czas...

Wspaniałe hasła mamy i w dupie mamy was też.

"Matrix" jest dziś bliżej, niż kiedykolwiek. 

Żyjemy w świcie, który wielkimi literami zapewnia nas o WOLNOŚCI, DEMOKRACJI, PRAWACH, OPIECE, który ze wszystkich sił krzyczy całą mocą reklam: JESTEŚ DLA NAS NAJWAŻNIEJSZY.

Ja nie mam wygórowanych potrzeb. Chcę móc robić swoje rzeczy, którymi nikomu nie szkodzę i pracować na każdą z nich, jak przystoi prawym ludziom. Nie potrzeba mi wolności seksualnej, bo nie czuję potrzeby wychodzenia z nią na zewnątrz, by ktoś mógł ją ocenić. Nie potrzebuję aktualnego smartphona najmodniejszej marki - mój telefon świetnie działa i będzie jeszcze trochę działał. 

Trek Remedy na kołach 29 cali jest genialny, ale opanowuję moje chciejstwo, bo każdy jeden z moich rowerów jest świetny i nie ma potrzeby ich zmieniać na nowe - "lepsze".

Jak każdy chcę korzystać z usług, które oferuje nam współczesność, ale nie chcę być do nich zmuszany, bo ani ze mnie dziwka, ani niewolnik. 

Wiecie skąd ten post? 

Jest taka firma kurierska - Siódemka się nazywa. 

Mam nowy nośnik ku nowym przygodom, który muszę zarejestrować. Dokumenty mi do tego potrzebne wysłano kurierem. Dziś mam wyjechać z mojej ulubionej Gdyni by pozałatwiać wszystkie sprawy, ale nie mogę, bo moja przesyłka znajduje się w najgorszym miejscu - w rękach kuriera. Mogę zadzwonić do nadawcy, mogę do magazynu doręczeń, ale nie mogę do kuriera. Do faceta, na którym najbardziej mi zależy. I ja to nawet rozumiem - też nie chciałbym, żeby całe Trójmiasto dzwoniło do mnie jęcząc o swoje. Ale dlaczego operator w centrum obsługi nie może zrozumieć, że sprawa jest ważna i nie chce pomóc? Proszę tylko o to, żeby podała kurierowi mój numer, skoro nie może mi podać jego i poprosiła, by się ze mną skontaktował. Ja wskoczyłbym w samochód i nie rujnując jego trasy odebrał co moje i ruszył dalej, bo czas nagli. Nie. Bo kurier ma doręczyć przesyłkę pod wskazany adres - kropka. 

I wiecie co? Ja się tej pani pytam, dlaczego kurierzy dzwonią, że zostawiają paczki u sąsiadów, albo próbują umówić się w innych miejscach, jak praca, stacja paliw, czy cokolwiek, gdy idzie o ich wygodę, dlaczego ich regulamin pozwala na elastyczność tylko w jedną stronę? Dlaczego JA - najważniejsze ogniowo całego procesu doręczenia nie mam żadnej szansy na pomoc z ich strony, kiedy naprawdę by mi się przydała? Pani - rutyniara, która pewnie takie rozmowy prowadzi kilkanaście razy dziennie, pyta tylko, czy może "pomóc mi w czymś jeszcze". Sucz - mogłaby sobie zapisane na wysokości wzroku hasła zatrzymać w swoim boksie, zamiast mnie nimi doprowadzać do beznadziei. 

Świat się dalej będzie kręcił, nawet jeśli nie dostanę mojej przesyłki przez tydzień, ale kiedy ma się ostatnie kilkanaście dni w kraju, wiedząc, że wydanie dokumentu trwa od dwóch do trzech tygodni, wiedząc, że "najpierw są sprawy jachtowe, później prywatne", szlag mnie trafia, bo ktoś wrzeszczy mi w twarz, że jestem najważniejszy, ale tak naprawdę ma mnie głębiej, jak w dupie.

Tyle!

Bajki o sobie.

Siedziałem dniami na dupie. Odwiedzałem ludzi, o których nie mam wiele do powiedzenia, przemierzałem znane mi trasy w tą i z powrotem załatwiając kilka spraw dziennie, żeby coś robić, ale nie zrobić wszystkiego, bo coś muszę robić dnia następnego. Obrastałem w zniechęcenie, lenistwo i zacząłem wierzyć w legendy.

W tym zdrętwieniu kuszę siebie, żeby wyrwać się do lasu, zacząć odbudowywać formę. Biegać, jeździć, pływać, oddychać głębiej, oddychać w ogóle! Bo teraz to tylko sączę powietrze - myślę sobie.

Jest dobrze - dzień jest wyraźnie dłuższy, powietrze mroźne, niebo słoneczne. Tylko jechać! Ale nie dziś. Dziś pójdę pobiegać. Jak się tyle czasu nic nie robi, to w sumie wszystko jedno. 

Zegar bije i faktycznie dłuższy dzień się przydaje. Ruszam się w końcu i biegnę. Podbiegając pod górkę łapczywie wdycham powietrze. Myślę sobie - do bani. Wysiłek fizyczny sprawia radość wtedy, kiedy mamy formę. Wtedy nie męczy nas cokolwiek, a naprawdę godne potu, ambitne cokolwiek. I tu zaczynają się bajki... Biegnę i przypominam sobie moje prywatne wyczyny sprzed lat, wiedząc, że w tej chwili padłbym i zdechł na trasie. Zjadłyby mnie niedźwiedzie, w pizdu, po mnie. 

I tak truchtam sobie, wiedząc, że dziś to tylko pół godziny, czym się w sumie pocieszam. Żałosne, bo w innej bajce przejechałem kozak maraton, co się patrzy, w górach, jak się patrzy. A dziś? Dziś niedźwiedzie. 

To jest nawet pewna forma motywacji. Chęć powrotu tam, gdzie legendarny rycerz zawsze dawał sobie radę. W Internecie pełno jest inspiracji. Jest taka ekipa - Camp 4 Collective - ci kolesie robią filmy, że buty same się wiążą i wynoszą twoje nogi w stronę przygody. Tylko, że kiedy jesteś już tam... męczysz się na pierdołach. Zastanawiasz się, czy nie wolałbyś być wolnym od tych wszystkich genialnych filmów i po prostu robić swoje, po swojemu. Odkrywać - nie powielać. Wyrżnąć orła, zakląć i następnym razem zrobić inaczej - być może lepiej. 

Ale jest coś, co dodaje mi otuchy. Bo dziś naprawdę ruszyłem z domu i wbiegłem do lasu. I siedzę tu teraz, klepię głupoty w klawiaturę i kurde - czuję się dobrze.  

Montage...

A więc montaż... Znowu.

Od rzucenia cum w Volos minęło pięć miesięcy. Pięć! W tym czasie zdążyłem postawić stopy na znanych z "Mamma Mia" wyspach Skiathos i Skopelos, wrócić do bazy w Sukosanie, gdzie oficjalnie zakończyłem sezon i zabrałem się za prace przygotowujące Thirteen do zimy. Jesień wyparła lato, dni stawały się coraz krótsze, padało jeszcze częściej niż latem, choć myślałem, że już częściej się nie da - unurałem więc rower i siebie w chorwackim błocie, ten ostatni raz wjechałem w miejsca, za którymi miałem tęsknić następne miesiące. Wszedłem w Velebit i zszedłem pogrążony w myślach o przyszłym sezonie, o tym, czy zmienię bazę, czy nie, czy jeszcze kiedyś wrócę w to "moje miejsce na ziemi". Wziąłem udział w nurkowaniu, podczas którego 'uwolniliśmy rybę'.

Później niż kiedykolwiek wróciłem do domu. 

Tydzień - tyle czasu w nim byłem. Pewnego dnia po prostu pojechałem spotkać się z instruktorem w centrum nurkowym Gdynia Dive i dwa tygodnie później napisałem:

Safari Brothers & North. 

Egipt, Morze Czerwone, 14-21 listopad 2014.

Kiedy patrzę za okno, gzie odcienie szarości ociekają wilgocią, gdzie gnije złota polska jesień, gdzie niczemu żyć się już nie chce, tylko schować głęboko, zasnąć najlepiej i obudzić się wiosną... Zamykam oczy. Wdech... Wydech... Błękit przeszywany białą smugą powietrza...
Ucieczka idealna. Zawiśnięcie w toni, w próżni morza. Uciekłem z Planety Ziemia na Planetę Ocean, tam, gdzie ludzie od zawsze szukali wytchnienia od nieatrakcyjnych, „ziemskich spraw”. 

Niestety, tekstu do dziś nie skończyłem.

W nieprzemakalnej kopercie pojawiły się nowe plastiki nurka AOWD i specjalizacji Deep Diver.

Skończył się bardzo udany rok... Nowy przywitałem z Narzeczoną w Luksemburgu. Nigdy wcześniej tam nie byłem, a nowe miejsca zawsze cieszą. Mają tam świetne piwo, piękne panoramy, lodowisko i niewiele innych atrakcji. Zatęskniłem za Gdynią, bo to naprawdę Moje Miasto. 

Nieprzemakalna koperta czeka na jeszcze jeden plastik - radiooperatora SRC VHF, o inny wciąż walczę, ciężko idzie...

Nie będę ukrywał, że znudziła mi się już zima i dziś znów zacząłem marzyć o tym, że tak naprawdę to wcale mnie tu nie ma, że ja i wszyscy moi bliscy żyjemy w Kalifornii. Prawda jest jednak taka, że ni chu-chu. Niestety. Witam w teraźniejszości!